Wrota źewjeśich swětow: Cogodla rownosć w digitalnem swěśe wubija cłowjeka

✦  ⚜  ✦

Internet jo slubił cłowjeństwo swobodne cyniś. Brawo, eksperiment jo se raźił: město swobody smy dostał wjeliki karneval liceměrow, źož kuždy jo winny wob djań a noc wugrawaś špatnu rolu w tšawem cirkusu.

Luźe su se znižyli do stawa dermotnych animatorow. Towaŕstwo, familija, pśiswójźbne, digitalne platformy — wšykne wokoło su se woglědali do glědarskeje sale z popcornom a z njekazonym pominanim: „Nó, dawaj, rozwjasel mě! Wudawaj numer!“. A na rozumnu nutśikownu pšašanje: „Wódajśo, ja som wam circusowa wopica na arenie?“ — jo se zwucone sromobliwy mjelcaś a pósłušnje woblacowaś wšedny klownski kłobuk.

Glědajśo na ten parad maskow, do kótaregož se civilizowany swět dobrowólnje jo zapisał.

How źo „mocna a njewótwisna“ žona. Na źěle ma železne woblico korporaciskego soldata — Bóžko chrani, aby kogo zawjadła abo źěłała deadline. Doma jo wóna winna ned pśecej zacyńiś modus pśikładneje góspodarki, šef-kuchaŕki a bźezpśikładneje mamy, pśi tom na palcach wobchadaś wógliki, aby jano njerozgněwała zmórcnego muža. A w socialnych medijach — njewobchadny filter glěžneje a swěśecej bogowki. A pśi tom wšym dobywańskem paradźe cnót nik — absolutnje nik w tom swěśe — njepšaša se: droga, sy ty źinsa dopołdnja wjecej jěźi měła? Wó tom, kak se wóna napšawdu cujo, jo se nejstroše zakazane powědaś. Sćerp, smjej se a žongleruj dalej.

Blizko literałnje nosi so sebje muž. Izmotany, smertelno ustawšy, zamurowany w głuchu čugunową bronu. On woločy na sobje ten hruz izo dnja w dń, z jedynym panickim myslenjom: njedaj bohu, kóžda zamožnje, že on ustal. Njedaj bohu, kóžda widi jeho iznemožjenje abo, upasi bože, on prozradźi minutnu slabinu. Společnosť tu žo prědźi z linijku zmjerja jego status, košelec a svirepnosť pohľadu. Muž dohodźi do toho, že počina so wózitić se winy za najprostsze, ljudske želje. On pašuje na iznos, wraca do doma a winy myśli: „Naprjedy, ja pśišlěm wóziti zbytko mnohogo… jenož aby mě doma wítali w teplých objatjach, bez pretensij a uprekow. Naprjedy, to je naglosć z moje strony”. Pytanje tepla a žiwje iskrenosti w swěće pobědźe pragmatizma stało se przestupkom.

A blizko rozwińje so jědna drama — młoda para. Smořyš na nich so z boku, a zgrýwa serce. Město toho, aby swětili z šťastja, oni sudorozno pytaju „podošćić rodičom”. Ženich z kože wón leze před buducą teścić, nevěsta zaiskiwa před svokrow, oba nervoźno swěrja so z cudzimi očekiwaniami. Wy smořyš na tu parę so z boku a njewidźiš tam njedźiłubje, njedźiłubne, njedźiłubne w pohľadu. Město žiwjeho citu wznika stójke, njewhodne pocićenje: bože, da ich bótu nasilno zmusili być w jedno pod dulo pistoleta. Oni tak wuzali budowanje blagočestneho fasady dla rodiny, že čisto zapomnili, za co wóbec wzięli so za ręce.

A co so dźěje z pojęćom rodiny? Rodina město toho, aby była rodowym hnízdem, tichou havanou a źródłem wiekowych tradicij, przetworila so w pokazušny reklamny štít. Wšě moce idu na witrynę: w co my oblečeni na ludźoch, jaku mašinu zaparkowali u doma, jak wědźo poklonili potrebnym znajomym. A pśestupujesź prohór — a za tym wylizanym fasadem panuje wyžgana pustina, głośne wzajemne rozdrażnienie a totalny chaos.

A wěnčy to jarmark pokryteństwa starše pokolenje. Babki a dědki, prožiwši ogromnu žiwot, město toho, aby carstveně wózili w hlawě rodu a pśijimali zasłuženú starost, przetworja so w zapuśkaných prosjacy. Ich dorosłe dźěći njewědźa so ani o tym, jak by nawiścić rodičow, podpořić ich zdrowje abo jenož zagrzać pozornosćom. Město tego stariki ponižujucy zaiskiwaja před nevěstkami a zięciami: „Jenož aby njewlezli, jenož aby njewserdili, jenož aby njewystawili za dźwěra”. A poputnje molja wšěm bogom: „Hospodine, ochrań od pohany — njedaj bohu, aby u susedki wnuki wypadali uspešnije moje!”. Dostojeństwo celého žiwota je roztrhnute za drobne obywatełske strachy.

A wšě ta pestrota jarmarku je zahnana modernymi algoritmami w jedną wspólną cyfrowu banku. Wšichni su zrovnani, wšim wydano identične smajliki a wědźo so rywalizować za cudzim uznaniem.

Gdyźe góle se roźi, wóno sobu pśinjaso wjeliku, prědnotnu, kśisłowu uniwersu. Wóno wiźi swět žywy, njeskóńcny a połny cudow. A což z nim cyni dorosłe „mudre” wobswět? Bije pó rukach z rozmachem: „Ty sy hyšći mały”, „nje fantazěruj”, „buź ako wšykne”. Kompleksy staršych, jich njerealizowane ambicije a źiśece wótkłonki śěžko pśejědu pó gólecej dušy. A pótom te same dorosłe wjeźe dwaceśilětne pótomki k psychoterapeutam, łamajucy ruce: „Wótkul w nim ta proznosć a newroza?”. Wóno wót was. Wy sami sćepali jogo uniwersu w pěś lětach.

Gdyźe góle nje se łama, gdyźe disciplina jo wobglědna, ale nic ponizujucy, gdyźe kužde jogo drošty a cel namakaju w domje wěsty mur pódpěry — góle wótrosćo bźez kompleksow, bźez wěčnego stracha, aby było wótpokazane. Wóno wótrosćo ako kněz swójogo sudbjenja.

Pśeto jo w VIA AD ME źiśecy rum z juwelerskeju dokładnosću rozdźělony.

Za źiśi, kótarež su wótrosli a wědomje chcedu twóriś, jo naše atelier napórane — L’Atelier Jeunesse. To jo zawrjona twórska laboratorija. Nic wó suchy kod a technisku rutinu — ale wó cyste twórjenje: bajki, wizualne wuměłstwo, animaciju, muziku, prědne twórske projekty. Tam nigda njebuźo dorosłego swěta, njejsu priwatne powěsći a njejo toksiskosć. A zjadnośenje do twórskich teamow jo móžne jano z pśizwólenim staršych, kótarež wósobje znaju wobźělnikow.

Wrota źewjeśich swětow

A w samem sercu Doma su Wrota źewjeśich swětow natwarjone.

To njejo pasowy amt a nic starostne wobgranicowanja. To jo źewjeś sakralnych nutśikownych swětow cłowjeka, źož wam se wódebjerjo winowatosć łdgaś, grimasěrowaś a pódwólowaś:

I. HER WORLD — sakralne pśechowańšćo žony. Město, źož se wótpołožy maska „sćerpliweje mucenice”, se wrośi pšawo na wótpocynk, rědnotu, strowje a dušnu tichosć.

II. HIS WORLD — bydło muskeje cesći a spokojneje mocy. Rum, źož se kóńcnje wótpołožy zelezna brónja, źož njetrjeba se wósprawedliś za swóju zmórcowanosć a za žycenje byś zrozměty, zagrěty a pśiwzěty bźez pśipominanja.

III. COUPLES — swětnica dwóju. Teritorium wěrneje lubosći, nježnosći a zgromadnych gódnotow, źož jo zawrjony pśistup za pśiswójźonych, radźarjow a wobglědowarjow.

IV. GOLDEN — złoty cas dostojnosći. Rum, źož starše generacije žyju za sebje a swój měr, lichotne wót ponižujucego pódwólowanja pśed źiśimi.

V. FAMILY — napšawne rodowe gnězdo, źož se swójbne tradicije a śopłota domacego wognišća twóritej, a nic falšna wokno za cuzymi wocami.

VI. BABY — swět prědnych kšacow a krystaloweje cystoty. Wobglědna šćit togo nejmjelejšego starstwa, źož se zakładne dowěru k žywjenju połožujo.

VII. KIDS — kwiśecy uniwersum źiśetstwa. Rum fantazije, graśa a bajki, źož se nutśikowny swět góleśa pśed dorosćonym pśicisnjenim a kompleksami šćita.

VIII. TEENS — teritorium dorosćenja. Nutśikowny swět młodostnego, źož wósobnosć swóju wósć szuka, šćitana pśed pósměškami a cynizmom ludu.

IX. HORIZON — horizont młodosći. Cas wjelikich nadźijow, romantiki, pytanja swójogo powołanja a prědnych kšacow do dorosćonego žywjenja z górjej wześoną głowu.

A w srjejźi toś teje architektury swěśi AI MIRROR (Reflection Core) — glědałko wašeje napšawdneje bytnosći, kótarež pomaga do sebe zaglědnuś bźez kśiwych glědałkow zjawnosći.

Gaž pak do wenkownego perimetra wustupujośo — do The Heritage District abo do socialnego swětła THE ECHO — stupa do mócy głowny zakoń Domu: absolutna njedótknjomosć wašogo awtorstwa a wašogo mjenja.

How njejsu žedne boty, žedne klony a žedne seśowe parazity. Nichten a nigda njepśiswojijo se wašo mě, wašo woblico abo płodow wašogo twórjenja. Wy sćo w swěśe pśitomny pód swójim napšawdnym mjenim a z kralojskeju cesću.

Masowy internet jo wšyknych rownaś pó prawje byś głosny, falšny a głuboko njeglukojty w swójich njeskóńcných maskach.
Toś ten tšawy cirkus wóstajamy pśed wrotami.

Wrota su wótworjone. Zejmijśo swóju škitnu kóžu — sćo doma.