Swět, kótaryž se z pausu zachopina

Internet jo něga lubił luźi zjadnośiś, ale město togo jo se do nejdušniwšeje a nejšumniwšeje placa na swěśe pśewobrośił. Do městna, źož kuždy w kuždej sekunźe twóju pozornosć pomina, standardy narowna a cuze žywjenja pśez zymne ekrany pógódnośi.

Žona wěcej njetrjeba dalšu wustajnišćowu wokno, aby na cuze gluku glědała. Wóna trjeba swětnisćo, aby kóńcnje do sebje zajźała.

Toś ten dnjownik njestartujo ze startom a teke z manifestom. Wón startujo z pausu. Z togo wokognu, gaž zacoŕnjaš durje pśed njeskóńcnymi „ty musyš“ a wóstanjoš w absolutnej śichosći. Prolog njejo za wujasnjenja — wón jo za to, aby cyniła cesćiwy prědny dech a se spomnjeła, až twój napšawdny swět startujo ze tebe sameje.