Wóstajam. Pušćam. Wódawam. Wóswobojźam

Žeńska natura njejo z wěčneje słužby a wugódnosći za wokolinu kšana. Stowěki su žony wucyli: „Njegnĕwaj se, ty sy měrna. Cierp, ty sy mudra.“ A my smy se zwucyli pógrjažki póžeraś, a nagromaźili smy toksiski brěmje, kótaryž śěło a dušu nišći.

Filozofija Jeje Swěta wobstoj na wjelikem ritualu nutśikownego wóswobojźenja.

Pśiźo wokognu, gaž musyš k granicy pśistupiś a rjec: „Wóstajam wšo, což njebě moje. Pušćam cuze długi. Wódawam swóje słabosći. Wóswobojźam městno za žywjenje.“ To njejo zbunt pśeśiwo swětoju. To jo wrośenje domoj — k swójej cystosći, měru a kralowskej dostojnosći.