Pismo k tej, kótarejež nic njejo se pšašał

Mjaz cełym zagłušujucym šumom civilizacije jo jadna tšachata, lodojta proznosć: nigdy a nigdy se te njepšašał — a co ty coš?

Nikon njepšaša, wó com ty pśed spanim mutejš. Nikon njepšaša, lě coš ty něnto do prědka běžaś abo lě jo za twójo žywjenje trjebne, se zwijaś a jadnorje spaś. Tebje se bźez kóńca diktěrujo, co ty měła cyniś, ale nikon njestaja elementarne, nejswěśejše pšašanje: „A kak se ty něnto cuš, droga?“

To pismo jo dopomnjeśe: ty njejsy wótzněrowaś pšawo na dychanje. Twóje łzy su normalne. Twója mučnosć jo swěta. Twója złosć ma pšawo wen wujś. Dowól sebj njeideelna byś, ale žywa.