List k tomu, kótaryž jo wuknuł njebjo sam nosyś

Wšykne su se wuknuli, až ty to zwónoźiš. Gaž wokolnosć planow se rozpadujo, gaž bliskim jo tšach, gaž wichor orientěrowańske dypki wótpórajo — wšykne glěde na tebje. A ty stojš njepóchwějony, dokulaž howac njewuknjoš, dokulaž to jo twój nutśikowny kodeks cesći.

Ale ja wiźim to, což jo za twóju zdzieržanosću schowane. Ja wěm, kak wjele napinanja to płaśi, spokojny woblico wobchowaś, gaž nutśika wichor běsni, a kak se cesto jen jano póžednjo, nic wěcej njegroniś, nikomu pśicyny njewujasnjujo.

How njetrjebaš se wótbronjaś. Ty sy južo wšykno dokazał swójim źěłom a swójim słowom. Wótpołož śěžki pancer pśi zachodźe. W toś tom Domje cesće twóju wjelikosć, šćitaju twój měr a wiźe tebje napšawdnego — bźez maskow, bźez zastojnosćow a bźez wuměnjenjow.