Anatomija bronje: Płaśizna wěcnego wobstaśa

Wót źiśeństwa se móžnego jadnomu pšawidłu wucy: zuby zacyńiś a rabje wudaržaś. Lěto za lětom rosće wóko wutroby śěžki bronja, kótaraž nejpjerwjej pśeśiwo wónkownemu tłocenju šćita, a pótom zachopijo znutśika dusiś. Wšak teke nejtwjerdša skała ma kóńc napněśa, wó kótaremž se głosnje njegrono.

Gaž som projektowała architekturu Jogo Swěta, som jadno wěźeła: how njebudu cuze wócy, glědaŕe a socialne pógódnośenja. To jo jadno městno, źož twójo zmócenje a twóje žywe cujnosći se njepóznajotej ako słabosć.

Wšo toś to rum jo se napórało pó pódobje rozmějucego cłowjeka, kótaryž njestaja pśecomne pšašanja, njecaka na rozpšawy, ale jadnorje śišće staja pśed tebje šalku góruceje kofeje w śišće.