Pismo wó granicy, kótaruž starjejše nigdy njesměju pśekśicyś

Njejo nic tšachotnjejšego ako ten wokognuśe, gaž ty staršym wócy swójogo doma z cystym, wutšobnym sercom wótwórijoš, a wótegrono za twójimi kšywami se spletki a dogrono pletu. Gaž starjejše zabywaju na neutralitu a slěpo se za swójogo syna abo swóju źowku pśeśiwo drugemu mandźelskemu partnarjej stajiju.

Zasajźujucy do cuzego zwězka, starjejše cesto su wěste, až cynje pšawje. Ale wóni njewědźe cełeje pšawdy a samo njepóznaju, kak znicujucu, njewobwódnu ból drugemu cłowjekej pśinjasu a kak pśekśiwiju sudby swójich wnučkow, rozdrobjujucy jich swět na źěle.

Ja pišu toś ten list ako dopomnjeśe na nejwušy zakoń rodoweje cesći: nigdy njebuźćo sudniki w domje swójich źiśi. Njegrajśo intrigi, njedźělśo to, což njedźělobne jo, a njewucyśo je, kak maju žywe byś. Wašo powołanje jo byś tiche swětło a dobra pódpěra, nic móc, kótaraž roztwarja to, což njejo se wót was natwarjało.