Pismo wó cystosći kodeksa, gaž wutšoba „Togo Pšawnego” pśepózdnjejšo zmaka

Njejo nic bóle bolosne ako wokognuśe, gaž žyweš w njewědomnem, na niśi wěsecem manźelstwje, znjasoš z nejnowšymi mocami — a nagle na twójom puśu se cłowjek zjawi, a ty z cełeje duše rozmějoš: wón — ten pšawny. To jo test, w kótaremž se ceła dłymokosć cłowjeceje cesći pśeglědujo.

Někaki w toś tom wokognuśu se słabosći pódajo, źo na wobmanjenje a pśeradnjenje, póhańbijo swójo něntejše dom a teke nowe swětłe cuśe. Wuslědk takego kšaca jo pśecej tšachotny: luźe, kótarež raz jadnu póstelu źěleli, rozbijaju se wzajomnje wutšoby a stawaju se njemiłosćiwe njepśijaśele, kótarež su gótowe se wzajomnje rozdrěś, a mjazy nimi śerpje źiśi.

Ale jo droga — droga nutśnego moralnego kodeksa, gaž ty jadnorec njamóžoš sebi dopušćiś, aby stupiś do nowych póśěgow pśez łdganje, rowno kak sylnje by wutšoba bola. Ty wuběraš cystotu a stupaš slědk. A pón žywjenje zasej rozdźěli was na rozdźělne brjogi — dotychměr, až wobej njezrosćotej a njejsćo napšawdu swobodnej. Někaki raz pó takej bólesći cłowjek se tak dłymoko do sebe zawrjo, až se boji znowa wopytowaś. A někaki raz sudźba, gaž jo cakała na góźinu cystoty a swobody, zasej zjadnośi dwě zrosćonej duši — južo bźez sćina a bźez pśekšacow.