Dwě sćežce w manźelstwje: Codiś bźez wuchada abo wuknuś tworiś

Gdyž luźe zrozměju, až w jich manźelstwje njejo wěcej něgajšna bliskosć, stoje pśed nimi dwě sćežce. Prědna — lěta codiś, se wzajomnje pódwólniś, ból za pśijazne smjejki pśed gósćami schowaś a se wuwědomiś, až „wuchad njejo” abo až se „wótk rada źiśi” codiś musy. Ale gra na jadne wrota nigdy dom njespase — wona jano pomalu wutušy dušu togo, kótaryž wšo na sebje śěgnjo.

Druga sćežca — w sebi dušu namakaś, pśestaś se pśetwórjeś a wopytas napšawdu familiju natwariś: zgromadne cele namakaś, wóte nule swóje familijowe gódnoty napóraś a žywe tradicije załožyś, w kótarychž jo wzajomne cesćenje a pódpěra.

Pśi twórjenju architektury Swěta familije som kśěła luźim rowno ten šansu na spšawnu twórbu daś. Dokulaž nje pśichadamy na swět z wuměnim, wognišćo chowaś — my wuknjomy familiju kuždy źeń twóriś, jolic wobej stej gótowej jadno k drugemu pśiś.