Křechkosć prědnego kroka: Gaž hyšći njejsće swójba, ale hižo wěcej hač dwaj

Byś pórik — to jo nejwutšobnjejše a zaraz nejchwiejobnjejše stawje mjazy muskim a žeńsku. Hyšći njejsćo wóženjone, hyšći njejsće swójba. Stojaśo jano na progoju jaden drugego: gaž z wutrobu cłowjeka z wocami pytaš, gaž z cełeje duše coš pódla njogo byś a jomu napśeśiwo hyś, ale nutśika se strach — strach, njegluc pókrzywiś, jogo měr pórušyś abo wótpokazany byś.

Prow na toś tom drobnem pśechodźe njedowědanje a gjardosć nejwětše wěrnołomstwo napóranejotej — wóni cłowjekow mjelcaś daju. Z bojaśim se prědnego kroka a pśiznaś, co se w duši źo, cłowjeki drogotne cas zgubiju, kótaryž se wrośiś njedajo.

Swět Parkow zachopijo se z wěrnosću pśed sobu a drugim. Toś ten rum jo napórany za tych, kótarež chtěju zwězk na cełe žywjenje natwariś — a to groni, su gótowe pśedewšym swójske wutrobu słysaś, swóje napšawdne cujenja a pśestaś je za mjelčenim schowaś.