Wót kšuśkosći k zjadnośenju na ceły žywjenje: Gaž za słowami slěduju cyny

Pśechod wót prědnego pśicynjenja k zjadnośenju na ceły žywjenje pomina se směłosć byś napšawdny. Dokulaž to, co raz w zajźenem casu zablisća, samo pó sebje hyšći pśiducego njegarantěrujo — pśiduce se twarijо jano pó tom, kak luźe źinsa powědaju a cynje.

Nejprjej w nutśikownem togo swěta se wucyśo se słuchaś a pošćiwje pomjenjowaś to, za cym waša duša głodujo, mjaztym až sćo jano na zachopjeńku póśěga. Pótom wótchada zawrěśe a bojaś se wórazyć: wótworujośo nowe bokowizny jadne w drugem, wucyśo se rozměś półtony a šonowaś granicy lubowanego cłowjeka.

A pótom kšuśkosć se zgubijo. Na městno rědnych, ale njegłosnych póglědow pśidu realne rozsudy a muske cyny — ten sam njerozłamujobny fundament, na kótaremž dwojica swój zgromadny dom twarijо.