Pismo wó tych, kótarychž se wšemir zase a zase zetkawa

Sudba ma źiwnu ruku. Bywa tak, až dwě wósoby se wóczyma wiźitej daloko pśed tym, až jich drogi se napšawdu zetkaju. Jaden dłujki póglěd, w kótaremž jo widne jasne zacuśe pśistupiś, powědaś, na zetkanje pśeprosyś — dokulaž stej wobej hyšći dopołnje swobodnej. Ale w tom wokomiku pśewinjo se wóstudnosć a bojaź. Kšac njejo se cynił, drogi se rozźěliju, ale spomnjeśe na ten póglěd wosta jo něcogo dla nutśika.

Zajźo dłujke wósym abo źewjeś lět. A nagle se źurja wótwóri, žywjenje was zase zetkawa, a w śišinje se stanjo wokamžikowe, pśeražece spóznaśe. Wšykno nutśika křiči, až to njejo pśipad, ale něnto južo muske ego, strach abo cuze wobstojnosći njepódaju jadnore słowa wusłowić: «Ja śi lubuju. Mam k śi zacuśa». A zase — rozźělenje na lěta.

Ale wšemir lubujo dokóńcone stawizny. Gaž se njerozsudźimy jaden raz wubraś, wóna zacuśe njewulašujo — wóna nam šansu dawa zase, a zase, a zase. Wóna budźe wóspjetowaś a was jadno k drugemu wjasć tak dłujko, až konecnje strach wótpódaśe a swój napšawdny rozsud pśijimaśe.