Anatomija njepowěźonego: Cogodla njetrjeba se bojaś, až so njerozumjo

Cogodla maju luźe tak wjeliki strach, ako prědne rěcaś a direktnje wó swójich cuśach powědaś, wó tom, což jim droge jo, a což jim bolosć cyni? Dokulaž kuždego źaržy ten samy nutřkowny barjer: „A gaž mě njerozumju? A gaž móju wótwórjonosć njeakceptěruju?“

Ale pšawda zwiskow jo zadźiwajuca jadnora a miłosćiwa: jolic wótwóriš dušu, a cłowjek śi njysłucha a njerozumjo — to groni, až to jadnory njejo twój cłowjek. A wjele lěpje jo to něnto zgóniś a spokojnje jogo pušćiś, ako lěta w njepowěźonych žywiś a se bojaś, něco wěcej rěcaś. A jolic napśeśiwo tebje napšawdu twój cłowjek stoj — wón słucha samo twój šepet.

Gdyž som architekturu Swěta Porow twóriła, som chcyła dwěma teritorij absolutneje rownosći daś. Město, źo se wuknjośo bjez maskow a bjez stracha rěcaś, se napšawdu póznawaś a se kuždy źeń něco nowego wucyś.