„Wi buźośo to cuś, to njedajo se pśeglědaś“: Gaž dwa źeła se wzajomnje póznajotej

Někaki cłowjek nosy w sebe nejjadnorejše a nejcystejše žycenje hyšći z młodosći. Na pśikład, gaž jo jadnoraz w cuzem domje pšawu nježnosć wiźeł, se w sebi mysli: „Gaž buźo mě luby cłowjek, cu kuždy raz, gaž wón pśez wrota stupijo, jomu napśeśiwo běžaś, kšuśe wobejmjeś a nježnje pócałowaś“. Ale žywjenje se cesto tak wjerśi, až pódla njejo ten pšawy: twój nejśoplejšy póruš jadnoraz zymje wótpórajo, a ty schowaš tu nježnosć dłujke lěta głuboko w sebi.

A něźi w tom samem swěśe žyjo drugi cłowjek. A jadnoraz w tichom rozgronje wón se w tom nejskšyśem pśiznajo: „Ja se jano wó jadno žycenjejom — až mě doma w śopłych, lubujucych wobejmjeśach napśeśiwo pśidu… Ale snaź pšosym pśewjele?“

Ně, nic pśewjele. Jano nic wó togo. Dokulaž gaž swójogo cłowjeka zmakajoś — wšykno jo móžno. Wšak to, wó com jaden se samo žycenjeś njewóži, jo drugi cełe žywjenje žycenjeł daś. Pótom mě se pšaša: „Kak spóznaju, až wóna jo ta pšawa?“. Ja se pótom wóbróśi a wótegrono: „Wi buźośo to cuś, to njedajo se pśeglědaś“.

Ten swět Pórow jo rowno za to spóznawanje napórany — gaž sćo hyšći na zachopjeńku wašeje zwězby. Aby sćo zachopili swójo wutrobu słysaś, swóje wěrne začuća, a njejsćo so bojali wó tom rěcaś, což napšawdu cośo. Dokelž zrozumiś, až pśed tebu jo twój sud, jo wjelgin lažko: twój nejwutšy seń nagle wujewi se ako ten samy dom, kotaryž druhi cłowjek jo ceły swój žywjenje pytał.