Boki bjez słowow: Pšawa na kśik a śišynu

Za reprezentatiwnym fasadowym bokom kuždeje sylneje žony jo pśecej jaden rum, wó kótarymž nic wě. Městno, źož so nagromaźijo njewurěcna ból, źož so schowaju pśekśiwjenja a źož žona wótrědijo byś kamjeńtna murja za wšych wokoło.

W kulturje VIA AD ME jo pšawidło: how njejo žedne glědańske městno. How njejsu sudby, lajki a cuze radosćiwe wócy.

Někaki raz jo trjeba jadnorje zamilknuś. Byś tam, źož njejsu pismiki, ale jano ty a pausa. A někaki raz — zawostajiś głosowu mysl: se wupowědaś w samotnosći ze sobu, plakaś w śamnosći, wuleś nagromaźonu zajtšu a wěźeś, až toś ten kśik duše wóstanjo na wěki zapječatowany w tajemstwje. Wóčyšćenje se njestawa na zjawnosći. Wóno se stawa za kulisami, w błogosłowjonej śišinje.