ओह बाई के चिट्ठी, जेकरा केहू नइखे पूछल

सगळ्या सभ्यतायेच्या कान-फाडपी गोंगाटामदीं एक भयावह, बर्फाळ रिकामपण आसा: कोणेंय तुका कधीच विचारलें ना — तुका कितें जाय?

तुजे मनांत झोपेआदीं कितें मौन रावता, हाची कोणाकूच चिंता ना. तुका आतां फुडें धांवपाक जाय वा तुका जिवाक लागून गोळ जावन निवळ झोप काडपाक जाय, हें कोणूच विचारना. तुका अखंड सांगतात तू कितें करूंक जाय, पूण एक साधो, आंतरिक प्रस्न कोणूच विचारना: «आतां तू कशी आसा, मोगाची?».

हें पत्र एक याद दवरप: श्वास घेवपाचो हक्क तुका कमावचो पडना. तुजीं दुखां सामान्य आसात. तुजो थकवो पवित्र आसा. तुज्या रागाक भायर येवपाचो हक्क आसा. तुका परिपूर्ण न्हय, जिवंत जावपाक परवानगी दी.