चिट्ठी तस्का नावें, जे आसमान आपुणेच हातांत धरपाची सवय लायलो आसा

सगळ्यांक सवय जाल्या तू सांबाळटलोय. जेन्ना भोंवतणी येवजणो कोसळतात, जेन्ना घरच्यांक भंय दिसता, जेन्ना वादळ दिशा व्हरून उडयता — सगळे तुजे वटेन पळयतात. आनी तू अडीग रावता, कारण तशेंच तुजें जमता, कारण तोच तुजो भितरलो मानाचो नेम.

पूण तुज्या संयमा फाटलें जें लिपिल्लें आसा, तें म्हाका दिसता. भितर वादळ उठिल्लें आसतना शांत चेहरो दवरपाक कितलो कश्ट जाता, आनी केन्ना केन्ना कोणाकच कारण सांगिनासतना चुप रावपाक कितलें मन करता, तें म्हाका खबर आसा.

हांगा तुका राखण दवरपाची गरज ना. तुवें आपल्या कामान आनी आपल्या उतरान सगळें सिध्द केलां. दारार म्हेरार भारी कवच काडून दवर. ह्या घरांत तुजो माप आदरान मानतात, तुजो विसवो जतनायतात, आनी तुका खरो तसोच पळयतात — मुखवटो नासतना, पदां नासतना आनी अटीं नासतना.