मुखौटेंची शरीररचना: आमी भावनां करप कित्याक विसरलों

हें तरन्यावस्थेंतूच सुरू जाता, जेन्ना तुका पयलेंच परकें पटकथापत्र दितात: तुका खंयची जावंक जाय, कशें योग्य वागचें, केन्ना लग्न जावचें, कितले भुरगे जल्माक हाडचे आनी कशें दोशरहित दिसचें. उपरांत मागण्यांची वळेरी फकत वाडत वता: परिपूर्ण घरकान्न, मागणी आशिल्ली तज्ञ, तेजस्वी आवय.

दर फावट जेन्ना संसार तुका ‘योग्य जिवनाचो’ पाठ शिकयता, तेन्ना तू एक नवें मुखौटें घालता. जड, सोबीत, समाजान मान्य केल्लें कवच. आनी काळांत ह्या वजनाखाला शीम पुसट जाता: खंय तुजीं खरीं इत्सा, आनी खंय परकीं लादिल्लीं भुमिका?

आपलो आंतरिक संसार घडोवप म्हळ्यार हे थर एकेक पावलान काळजीपूर्वक काडून उडोवप. स्वताक मोडून न घालता, परक्या भंयां आनी आशांच्या ढिगारांखालच्यान आपली खरी ओळख खणून काडप.