चिट्ठी तांचे विशीं, जांकां ब्रह्मांड परतून परतून एकठांय हाडटा

नशिबाचो हात-अक्षर आश्चर्यकारक आसता. अशें जाता की दोग जाण पयलींच एकामेकांक पळयतात, तांचीं वाटां खऱ्या अर्थान एकठांय येवचे आदींच. एक लांब नदर, जातूंत स्पश्ट दिसता आसा पावल पडपाची, उलोवपाची, डेट-आपोवणें दिवपाची इत्सा — जेन्ना तुमी दोगूय अजून पुराय मेकळे आसात. पूण त्या क्षणार लज आनी भिरांत जैत जोडटात. पावल पडना, वाटो वेगळ्यो जातात, पूण त्या नदरेंची याद कित्याक तरी भितर उरता.

आठ वा नोव वर्सां लांब वतात. आनी अचकीत दार उगतें, जिवीत तुमकां परत एकठांय हाडटा, आनी मौनांत एक झटपट, भेदक वळख जाता. भितरलें सगळें ओड्डता की हें योगायोग न्हय, पूण आतां दादल्याचो अहंकार, भंय वा हेर परिस्थिती सादे उतर उलोवप दिना: «हांव तुजो मोग करता. तुजे कडेन म्हजे भावना आसात». आनी परत — वर्सांभर वेगळावण.

पूण ब्रह्मांड पुराय जाल्ल्यो काणी आवडटा. जेन्ना आमी पयल्याच खेपे निर्णय घेवपाक धजेनात, तेन्ना तो भावना पुसून उडयना — तो आमकां परत, आनी परत, आनी परत संद दिता. तो घडामोडी परतून परतून घडोवन तुमकां एकामेकां कडेन हाडत रावता, जो मेरेन तुमी भंय सोडून आपलो खरो निर्णय घेवनाकात.