Llythyr at yr un sy'n arfer dal yr awyr ar ei ben ei hun

Mae pawb wedi arfer y byddi'n ymdopi. Pan fo cynlluniau'n chwalu o gwmpas, pan fo ofn ar y rhai agos, pan fo'r storm yn chwythu'r tirnodau i ffwrdd — mae pawb yn edrych arnat ti. Ac yr wyt ti'n sefyll yn ddiysgog, oherwydd ni fedri'n wahanol, oherwydd dyna yw dy god anrhydedd mewnol.

Ond gwelaf yr hyn sydd wedi'i guddio y tu ôl i'th hunanfeddiant. Gwn faint o ymdrech sydd ei angen i gadw wyneb tawel pan fo storm yn rhuthro y tu mewn, a pha mor awyddus wyt weithiau i dewi'n llwyr, heb esbonio'r rheswm i neb.

Yma nid oes angen i ti ddal dy amddiffynfa. Yr wyt eisoes wedi profi popeth trwy'th waith a'th air. Tynna'r arfwisg drwm wrth y fynedfa. Yn y Tŷ hwn, parchir dy raddfa, gwarchodir dy dawelwch, a gwelir ti'n wirioneddol — heb fasgiau, heb deitlau ac heb amodau.