Llythyr am y rhai y mae'r Bydysawd yn eu dwyn at ei gilydd dro ar ôl tro

Mae gan dynged lawysgrifen ryfeddol. Digwydd i ddau weld ei gilydd am y tro cyntaf ymhell cyn i'w llwybrau groesi o ddifrif. Un edrychiad hir, y gellir darllen ynddo awydd amlwg i nesáu, i siarad, i wahodd ar ddêt — tra'ch bod chi'ch dau yn dal yn gwbl rydd. Ond yn yr eiliad honno, mae'r swildod a'r gwyleidd-dra yn ennill y dydd. Ni wneir y cam, mae'r ffyrdd yn gwahanu, ond er rhyfeddod, mae'r cof am yr edrychiad hwnnw'n aros y tu mewn.

 wyth neu naw mlynedd hir heibio. Ac yn sydyn, mae drws yn agor, mae bywyd yn eich gwithio at ei gilydd eto, ac yn y distawrwydd mae adnabyddiaeth chwim, dreiddgar yn digwydd. Mae popeth y tu mewn yn gweiddi nad damwain yw hyn, ond yn awr yr ego gwrywaidd, ofn neu amgylchiadau rhywun arall sy'n rhwystro'r geiriau syml rhag cael eu llefaru'n uchel: «Rwy'n dy garu di. Mae gen i deimladau tuag atat ti». Ac eto — gwahanu am flynyddoedd.

Ond mae'r Bydysawd yn hoffi straeon wedi'u cwblhau. Pan nad ydym yn meiddio gwneud dewis y tro cyntaf, nid yw'n dileu'r teimlad — mae'n rhoi cyfle inni eto, ac eto, ac eto. Bydd yn ailadrodd digwyddiadau ac yn eich dwyn at ei gilydd nes i chi o'r diwedd daflu'r ofn o'r neilltu a gwneud eich gwir benderfyniad.