Ang kahuyang sa unang lakang: Sa dihang dili pa kamo pamilya, apan labaw pa sa duha

Ang pagka-parisan mao ang labing malumo ug sa samang higayon labing walay kasiguroan nga kahimtang tali sa lalaki ug babaye. Dili pa kamo minyo, dili pa kamo pamilya. Nagtindog pa lamang kamo sa pultahan sa usag usa: sa dihang kinasingkasing ka mangita sa tawo pinaagi sa imong mga mata, sa dihang buot sa tibuok nimong kalag nga mauban siya ug molakaw padulong kaniya, apan sa sulod nagkupot ang kahadlok — ang kahadlok nga makasakit nga wala tuyoa, makabalda sa iyang kalinaw, o isalikway.

Niining maong manipis nga pagtabok, ang wala isulti ug ang garbo maoy naghimo sa labing dako nga pagbudhi — gipahilom nila ang mga tawo. Tungod sa kahadlok sa paghimo sa unang lakang ug pag-angkon sa unsay anaa sa kalag, ang mga tawo mawad-an sa bililhong panahon nga dili na mapabalik.

Ang Kalibutan sa mga Par magsugod sa pagkamatinud-anon sa kaugalingon ug sa uban. Kini nga dapit gimugna alang niadtong buot magtukod og usa ka panaghiusa nga molungtad sa tibuok kinabuhi — ug busa, andam una sa tanan nga mamati sa ilang kaugalingong kasingkasing, sa ilang kinasingkasing nga mga pagbati, ug mohunong na sa pagtago niini luyo sa kahilom.