Lizher diwar-benn ar re a vez lakaet gant ar Bed Holl da gejañ an eil gant egile, adarre hag adarre

An tonkadur en deus un dornskrid souezhus. C'hoarvez a-wechoù e wel daou zen an eil egile pell a-raok ma kej o hentoù evit gwir. Ur sell hir, ma lenner ennañ c'hoant splann da dostaat, da gomz, da bediñ da vont da bourmenadeg — pa 'z oc'h c'hoazh ho taou dieub penn-da-benn. Met en eil-se e vez trec'h gant ar vezh hag ar wirionded. Ar paz n'eo ket graet, an hentoù a zisparti, met ar memor eus ar sell-se a chom ennomp, ne ouzon ket perak.

Tremen a ra eizh pe nav bloaz hir. Ha neuze e tigor un nor, ar vuhez a laka ac'hanoc'h da gejañ en-dro, hag en didrouz e c'hoarvez un anavezadenn prim ha lemm. Pep tra ennomp a youc'h n'eo ket dre zegouezh, met bremañ eo ar meizh gourel, ar spont pe ar muiañ a-zivout an dud all a vir ouzhimp a lavarout a vouezh uhel ar gerioù simpl: «Me az kar. Santadoù am eus evidout.» Hag en-dro — disparti evit bloavezhioù.

Met ar Bed Holl a gar an istorioù peurechuet. Pa ne gredomp ket dibab ar wech kentañ, ne zilez ket ar santad — reiñ a ra deomp ur chañs en-dro, hag en-dro, hag en-dro. Adober a raio an darvoudoù hag ho lakaio da gejañ an eil gant egile betek ma tilezfec'h erziwezh ar spont ha ma kemerfec'h ho tiviz gwirion.