Свет, які пачынаецца з паўзы

Інтэрнэт некалі абяцаў аб'яднаць людзей, але замест гэтага ператварыўся ў самую душную і шумную плошчу на планеце. У месца, дзе кожны штосекунды патрабуе тваёй увагі, навязвае стандарты і ацэньвае чужыя жыцці праз халодныя экраны.

Жанчыне больш не патрэбна чарговая вітрына, каб глядзець на чужое шчасце. Ёй патрэбна свяцілішча, каб нарэшце зазірнуць у сябе.

Гэты Дзённік пачынаецца не са старту і не з маніфеста. Ён пачынаецца з паўзы. З моманту, калі ты зачыняеш дзверы перад бясконцымі «ты павінна» і застаешся ў абсалютнай цішыні. Пралог патрэбны не для тлумачэнняў — ён патрэбны для таго, каб зрабіць сумленны першы ўдых і ўзгадаць, што твой сапраўдны свет пачынаецца з цябе самой.