Ліст да той, у якой ніхто не спытаў

Сярод усяго аглушальнага шуму цывілізацыі ёсць адна палохаючая, ледзяная пустата: ніхто і ніколі не спытаў у цябе — а чаго хочаш ты?

Нікога не цікавіць, пра што ты маўчыш перад сном. Ніхто не пытаецца, ці хочаш ты зараз бегчы наперад ці табе жыццёва неабходна згарнуцца клубочкам і проста паспаць. Табе бясконца дыктуюць, што ты павінна рабіць, але ніхто не задае элементарнага, сакрэтнага пытання: «А як ты сябе зараз адчуваеш, родная?».

Гэты ліст — напамін: ты не абавязана заслугоўваць права на дыханне. Твае слёзы нармальныя. Твая стома свяшчэнная. Твая злосць мае права выйсці вонкі. Дазволь сабе быць не ідэальнай, а жывой.