Ліст пра мяжу, якую бацькам ніколі нельга пераступаць

Няма нічога страшнейшага за момант, калі ты адчыняеш старэйшым дзверы свайго дома з чыстым, шчырым сэрцам, а ў адказ за тваёй спінай пачынаюць плесціся інтрыгі і змовы. Калі бацькі забываюць пра нейтралітэт і слепа становяцца на бок свайго сына ці сваёй дачкі супраць другога сужэнца.

Умешваючыся ў чужы саюз, бацькі часта ўпэўнены, што робяць правільна. Але яны не ведаюць усёй праўды і нават не ўсведамляюць, які знішчальны, непапраўны боль наносяць другому чалавеку і як калечаць лёсы ўласных унукаў, разрываючы іх свет на часткі.

Я пішу гэты ліст як напамін пра вышэйшы закон родавай годнасці: ніколі не станавіцеся суддзямі ў доме сваіх дзяцей. Не будуйце інтрыг, не дзяліце непадзельнае і не вучыце іх, як ім жыць. Ваша прызванне — быць ціхім святлом і добрай падтрымкай, а не сілай, якая разбурае тое, што будавалася не вамі.