Дзве крайнасці сталасці: Паміж заіскваннем і разбуральным умяшаннем

Назіраючы за адносінамі пакаленняў, я часта бачыла адну і тую ж драму: калі ў бацькоў няма ўласнай кропкі апоры, яны непазбежна ўпадаюць у адну з дзвюх крайнасцяў. Адны пачынаюць заіскваць перад дзецьмі, баяцца сказаць лішняе слова і гуляць чужыя ролі — абы не згубіцца, абы да іх праявілі хоць кроплю ўвагі.

Другія выбіраюць адваротны, яшчэ больш небяспечны шлях — яны становяцца занадта актыўнымі ў жыцці маладой сям'і. Не ведаючы ні сапраўдных абставін, ні таго, што насамрэч адбываецца паміж двума сэрцамі, яны ўрываюцца са сваімі парадамі, ацэнкамі і парадкамі.

Ствараючы архітэктуру Залатога Свету, я хацела даць старэйшаму пакаленню магчымасць зноў адчуць уласную ўнутраную апору і адчуць, што яны могуць і павінны жыць сваім жыццём. Гэта закрытая прастора сэнсу, дзе чалавеку больш не трэба ні дагаджаць дзеля ўвагі, ні самасцвярджацца за кошт умяшання ў сям'ю сваіх дзяцей.