Ліст пра чысціню кодэкса, калі сэрца сустракае «Таго Самага» занадта позна

Няма нічога балючэйшага за момант, калі ты жывеш у несвядомым, падвешаным на валаску шлюбе, церпіш з апошніх сіл — і раптам на тваім шляху з'яўляецца чалавек, і ты ўсёй душой разумееш: ён — той самы. Гэта выпрабаванне, у якім правяраецца ўся глыбіня чалавечага гонару.

Хтосьці ў гэтую секунду здаецца слабасці, ідзе на падман і здраду, апаганьваючы і свой цяперашні дом, і новае светлае пачуццё. Вынік такога кроку заўсёды страшны: людзі, якія некалі дзялілі адзін ложак, разбіваюць адно аднаму сэрцы і ператвараюцца ў бяспошчадных ворагаў, гатовых разарваць адно аднаго, а паміж імі пакутуюць дзеці.

Але ёсць іншы шлях — шлях унутранага маральнага кодэкса, калі ты проста не можаш дазволіць сабе ступіць у новыя адносіны праз хлусню, як бы моцна ні балела сэрца. Ты выбіраеш чысціню і адступаеш. І тады жыццё зноў разводзіць вас па розных берагах — да таго часу, пакуль вы абодва не вырасцеце і не станеце па-сапраўднаму свабоднымі. Часам пасля такога болю чалавек закрываецца ў сабе так глыбока, што баіцца спрабаваць зноў. А часам лёс, дачакаўшыся гадзіны чысціні і свабоды, зводзіць дзве выраслыя душы нанова — ужо без ценю і без перашкод.