Ліст пра тых, каго Сусвет зводзіць зноў і зноў

У лёсу дзівосны почырк. Бывае так, што двое ўпершыню бачаць адно аднаго задоўга да таго, як іх шляхі перасякуцца па-сапраўднаму. Адзін доўгі позірк, у якім чытаецца відавочнае жаданне падысці, загаварыць, запрасіць на спатканне — пакуль вы абодва яшчэ цалкам свабодныя. Але ў тую секунду сарамлівасць і нясмеласць бяруць верх. Крок не зроблены, дарогі разыходзяцца, але памяць пра гэты позірк чамусьці застаецца ўнутры.

Праходзяць доўгія восем ці дзевяць гадоў. І раптам адчыняюцца дзверы, жыццё сутыкае вас зноў, і ў цішыні адбываецца імгненнае, пранізлівае пазнаванне. Усё ўнутры крычыць, што гэта не выпадковасць, але цяпер ужо мужчынскае эга, страх ці чужыя абставіны не даюць прамовіць уголас простыя словы: «Я кахаю цябе. У мяне ёсць да цябе пачуцці». І зноў — разлука на гады.

Але Сусвет любіць завершаныя гісторыі. Калі мы не адважваемся зрабіць выбар з першага разу, ён не сцірае пачуццё — ён дае нам шанц зноў, і зноў, і зноў. Ён будзе паўтараць падзеі і прыводзіць вас адно да аднаго да таго часу, пакуль вы нарэшце не адкінеце страх і не прымяце сваё сапраўднае рашэнне.