Анатомія недасказанасці: Чаму не трэба баяцца быць незразуметым

Чаму людзям так страшна загаварыць першымі і прама сказаць пра свае пачуцці, пра тое, што ім дорага, а што прычыняе боль? Таму што кожнага стрымлівае адзін і той жа ўнутраны бар'ер: «А раптам мяне не зразумеюць? А раптам маю адкрытасць не прымуць?».

Але праўда адносін дзіўна простая і міласэрная: калі ты адкрываеш душу, а чалавек цябе не чуе і не разумее — значыць, гэта проста не твой чалавек. І значна лепш даведацца пра гэта зараз і спакойна адпусціць яго, чым гадамі жыць у недагаворанасцях, баючыся сказаць лішняе слова. А калі перад табой сапраўды твой чалавек — ён пачуе нават твой шэпт.

Ствараючы архітэктуру Свету Пар, я хацела даць дваім тэрыторыю абсалютнай шчырасці. Месца, дзе вы вучыцеся размаўляць без масак і без страху, пазнаваць адзін аднаго па-сапраўднаму і вучыць адзін аднаго чамусьці новаму кожны дзень.