Старонкі без слоў: Права на крык і цішыню

За парадным фасадам любой моцнай жанчыны заўсёды хаваецца пакой, пра якую не ведае ніхто. Месца, дзе назапашваецца нявыказаны боль, дзе хаваюцца крыўды і дзе жанчына стамляецца быць каменнай сцяной для ўсіх вакол.

У культуры VIA AD ME ёсць закон: тут няма глядзельнай залы. Тут няма ацэнак, лайкаў і чужых цікаўных вачэй.

Часам трэба проста змоўкнуць. Пабыць там, дзе няма літар, а ёсць толькі ты і паўза. А часам — пакінуць галасавую думку: выгаварыцца сам-насам з сабой, паплакаць у цемры, выплюхнуць назапашаную лютасць і ведаць, што гэты крык душы застанецца навечна запячатаны ў таямніцы. Ачышчэнне адбываецца не на публіцы. Яно адбываецца за кулісамі, у блаславёнай цішыні.