Anatomia de màscares: Perqué em desaprengut de sentir

Aquò comença ja dins la jovença, quand te balhan per lo primièr còp un scenari qu'es pas lo teu: qué deviás venir, cossí cal te comportar, quand te cal maridar, quantes enfants deves aver e cossí deves semblar impecabla. Mai tard, la lista de las exigéncias solament creis: l'ostalassièra perfiècha, la professionnala requista, la maire resplendent.

Cada còp que lo mond t'ensenha la «vida corrècta», te metes una autra màscara. Una armadura pesuga, bèla, socialament aprovada. E amb lo temps, jos aqueste pes, la linha s'escafa: ont son tas desires vertadièras, e ont son los ròtles impausats per los autres?

Crear ton mond interior vòl dire levar amb suènh aquestas jaças, una après l'autra. Pas te brisar, mas desenterrar ton autenticitat jos los roïns de las paurs e de las expectativas dels autres.