Heç kimin soruşmadığı qadına məktub

Sivilizasiyanın bütün kar edən səs-küyü arasında bir qorxulu, buzlu boşluq var: heç kim və heç vaxt səndən soruşmadı — bəs sən nə istəyirsən?

Heç kim yatmazdan əvvəl nə barədə susduğunla maraqlanmır. Heç kim soruşmur ki, indi irəli qaçmaq istəyirsən, yoxsa həyati ehtiyacın büzüşüb sadəcə yatmaqdır. Sənə sonsuz olaraq nə etməli olduğunu diktə edirlər, amma heç kim ən sadə, ən müqəddəs sualı vermir: «Bəs indi özünü necə hiss edirsən, əzizim?».

Bu məktub bir xatırlatmadır: nəfəs almaq hüququnu qazanmağa borclu deyilsən. Göz yaşların normaldır. Yorğunluğun müqəddəsdir. Qəzəbinin bayıra çıxmaq hüququ var. Özünə mükəmməl deyil, canlı olmağa icazə ver.