Carta a esa a la que naide nun-y preguntó

Ente tol ruidosu ensordecedor de la civilización hai un vacíu tarrecible y xeláu: naide nunca te preguntó — ¿y qué quies tu?

A naide-y interesa de qué calles enantes de dormir. Naide nun pregunta si quies correr p'alantre agora o si te ye vital arrexuntate y a cencielles dormir. Dícen-te ensin fin qué tienes de facer, pero naide nun fai la entruga elemental y sagrada: «¿Y cómo te sientes agora, querida?».

Esta carta ye un recordatoriu: nun tienes d'obligación de merecer el derechu a respirar. Les tos llárimes son normales. El to cansanciu ye sagráu. La to rabia tien derechu a salir. Déxate ser non perfecta, sinón viva.