Carta sobre la pureza del códigu, cuando'l corazón atopa a «Esi Mesmu» demasiáu tarde

Nun hai nada más dolioso que'l momentu en qu'vives nun matrimoniu inconsciente, pendiente d'un filu, aguantando coles últimes fuercies — y de sópitu apaez nel to camín una persona, y cola alma entera comprendes: ye esa. Esta ye una prueba na que se verifica tola fondura del honor humanu.

Daquién nesti segundu ríndese a la debilidá, va al engañu y a la traición, profanando tanto'l so llar actual como'l nuevu sentimientu lluminosu. El resultáu d'esti pasu siempres ye tarrecible: persones que dalguna vegada compartieron una cama ruempen los corazones les unes de les otres y conviértense n'enemigos ensin piedá, dispuestos a esgañase mutuamente, y ente ellos sufren los neños.

Pero hai otru camín — el camín del códigu moral internu, cuando simplemente nun puedes permitite entrar nuna rellación nueva al traviés de la mentira, por muncho que duela'l corazón. Escueyes la pureza y recules. Y entós la vida vuelve separtavos en dos orielles distintes — hasta que dambos crezáis y vos volváis verdaderamente llibres. Dacuando, dempués d'una dolor asina, una persona zárrase en sí mesma tan fondamente que tien mieu de tentar de nuevu. Y dacuando'l destín, dempués d'esperar la hora de la pureza y la llibertá, xunta dos almes que crecieron de nuevu — yá ensin solombra y ensin torgues.