চিঠি সেইজনলৈ যি নিজাকৈয়ে আকাশখন ধৰি ৰাখিবলৈ অভ্যস্ত

সকলোৱে অভ্যস্ত হৈ পৰিছে যে তুমি সামৰি ল'বাই। যেতিয়া চাৰিওফালে পৰিকল্পনাবোৰ ভাঙি পৰে, যেতিয়া আপোনজনৰ ভয় লাগে, যেতিয়া ধুমুহাই দিশ-নিৰ্দেশনা উফৰাই লৈ যায় — সকলোৱে তোমালৈ চায়। আৰু তুমি অটল হৈ থিয় দিয়া, কাৰণ তুমি অন্য ধৰণে নাজানা, কাৰণ এয়া তোমাৰ অন্তৰ্নিহিত সন্মানৰ সংহিতা।

কিন্তু মই দেখোঁ যি তোমাৰ সংযমৰ আঁৰত লুকাই আছে। মই জানো, ভিতৰত ধুমুহা বলি থকাৰ সময়ত শান্ত মুখখন ৰখাটো কিমান কষ্টৰ কাম, আৰু কেতিয়াবা কাৰণ নোকোৱাকৈ মাত্ৰ মনে মনে থাকিবলৈ কিমান ইচ্ছা কৰে।

ইয়াত তোমাক প্ৰতিৰক্ষা ৰাখিব নালাগে। তুমি ইতিমধ্যে তোমাৰ কৰ্ম আৰু তোমাৰ বাণীৰে সকলো প্ৰমাণ কৰি দিছা। দুৱাৰমুখত গধুৰ বৰ্ম খুলি থোৱা। এই ঘৰত তোমাৰ পৰিসৰক সন্মান কৰা হয়, তোমাৰ শান্তি ৰক্ষা কৰা হয় আৰু তোমাক প্ৰকৃত ৰূপত দেখা হয় — মুখা নোহোৱাকৈ, পদবীত নোহোৱাকৈ আৰু চৰ্ত নোহোৱাকৈ।