চিঠি সেইসব লোকৰ বিষয়ে যাক মহাবিশ্বে বাৰে বাৰে একত্ৰিত কৰে

ভাগ্যৰ এটা আচৰিত হাতৰ লিখনী আছে। এনে হয় যে দুজনে প্ৰথমে ইজনে সিজনক দেখে তেওঁলোকৰ পথ সঁচাকৈয়ে লগ নোহোৱাৰ বহু আগতেই। এটা দীঘল দৃষ্টি, য'ত স্পষ্ট ইচ্ছা পঢ়িব পাৰি ওচৰ চাপিবলৈ, কথা পাতিবলৈ, ডেটলৈ মাতিবলৈ — যেতিয়া তোমালোক দুয়ো এতিয়াও সম্পূৰ্ণ স্বাধীন। কিন্তু সেই মুহূৰ্তত লাজুকতা আৰু সংকোচে ওপৰত হাত পায়। খোজ নোলোৱা হয়, পথবোৰ বেলেগ বেলেগ হৈ যায়, কিন্তু সেই দৃষ্টিৰ স্মৃতি কিবা কাৰণে ভিতৰত থাকি যায়।

দীঘল আঠ বা ন বছৰ পাৰ হয়। আৰু হঠাতে এখন দুৱাৰ খোলে, জীৱনে তোমালোকক পুনৰ ইজনে সিজনৰ লগত খুন্দা মাৰে, আৰু নিস্তব্ধতাত এটা তাৎক্ষণিক, তীক্ষ্ণ চিনাকি হয়। ভিতৰৰ সকলোৱে চিৎকাৰ কৰে যে এইটো কাকতালীয় নহয়, কিন্তু এতিয়া পুৰুষৰ অহংকাৰ, ভয় বা আনৰ পৰিস্থিতিয়ে সৰল শব্দবোৰ উচ্চাৰণ কৰিবলৈ নিদিয়ে: «মই তোমাক ভাল পাওঁ। তোমাৰ প্ৰতি মোৰ অনুভৱ আছে»। আৰু পুনৰ — বছৰ বছৰৰ বাবে বিচ্ছেদ।

কিন্তু মহাবিশ্বে সম্পূৰ্ণ কাহিনী ভাল পায়। যেতিয়া আমি প্ৰথমবাৰতে সিদ্ধান্ত ল'বলৈ সাহ নকৰোঁ, তেওঁ অনুভৱ মচি নেপেলায় — তেওঁ আমাক পুনৰ, আৰু পুনৰ, আৰু পুনৰ সুযোগ দিয়ে। তেওঁ ঘটনাবোৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিব আৰু তোমালোকক ইজনে সিজনৰ ওচৰলৈ আনিব যেতিয়ালৈকে তোমালোকে শেষত ভয় দলিয়াই নিদিয়া আৰু নিজৰ প্ৰকৃত সিদ্ধান্ত নোলোৱালৈকে।