'n Brief aan haar vir wie niemand ooit gevra het nie

Te midde van al die oorverdowende geraas van die beskawing is daar een skrikwekkende, yskoue leegte: niemand het jou ooit gevra — wat wil jý hê nie?

Niemand stel belang waarvoor jy stilbly voor jy gaan slaap nie. Niemand vra of jy nou wil vorentoe hardloop, of dit vir jou lewensnoodsaaklik is om in 'n bondeltjie op te krul en net te slaap nie. Daar word eindeloos aan jou voorgeskryf wat jy moet doen, maar niemand vra die eenvoudige, intieme vraag nie: “Hoe voel jy nou oor jouself, liefling?”

Hierdie brief is 'n herinnering: jy is nie verplig om die reg op asemhaling te verdien nie. Jou trane is normaal. Jou moegheid is heilig. Jou woede het die reg om na buite te kom. Laat jouself toe om nie perfek te wees nie, maar lewendig.