Twee uiterstes van volwassenheid: Tussen vleierige toegeeflikheid en vernietigende inmenging

Terwyl ek die verhoudings tussen generasies dopgehou het, het ek dikwels dieselfde drama gesien: wanneer ouers nie hul eie vastrapplek het nie, verval hulle onvermydelik in een van twee uiterstes. Sommige begin voor die kinders kruip, bang wees om 'n oorbodige woord te sê en ander se rolle te speel — net om nie verlore te gaan nie, net om 'n druppel aandag te kry.

Ander kies die teenoorgestelde, selfs gevaarliker pad — hulle word te aktief in die lewe van die jong gesin. Sonder om die werklike omstandighede te ken of te weet wat werklik tussen twee harte gebeur, dring hulle in met hul raad, oordele en reëlings.

Toe ek die argitektuur van die Goue Wêreld geskep het, wou ek aan die ouer generasie die geleentheid gee om weer hul eie innerlike steunpilaar te voel en te besef dat hulle hul eie lewe kan en moet leef. Dit is 'n geslote ruimte van betekenis, waar 'n mens nie meer hoef te vlei vir aandag nie, en ook nie selfbevestiging hoef te soek deur inbreuk te maak op die gesin van hul kinders nie.