'n Brief oor diegene wat die Heelal keer op keer bymekaar bring

Die noodlot het 'n merkwaardige handskrif. Dit gebeur dat twee mense mekaar vir die eerste keer sien lank voordat hulle weë werklik kruis. Een lang blik, waarin 'n duidelike begeerte te lees is om nader te kom, te praat, vir 'n afspraak te vra — terwyl julle albei nog heeltemal vry is. Maar in daardie oomblik kry skaamte en skuheid die oorhand. Die tree word nie gegee nie, die paaie skei, maar die herinnering aan daardie blik bly om een of ander rede binne.

Daar gaan lang agt of nege jaar verby. En skielik gaan 'n deur oop, die lewe laat julle weer bots, en in die stilte gebeur 'n onmiddellike, deurdringende herkenning. Alles binne skreeu dat dit nie toevallig is nie, maar nou is dit die manlike ego, vrees of ander se omstandighede wat verhinder dat die eenvoudige woorde hardop gesê word: “Ek is lief vir jou. Ek het gevoelens vir jou.” En weer — 'n skeiding van jare.

Maar die Heelal hou van voltooide verhale. Wanneer ons nie die eerste keer 'n keuse durf maak nie, vee dit nie die gevoel uit nie — dit gee ons 'n kans weer, en weer, en weer. Dit sal gebeure herhaal en julle na mekaar toe bring totdat julle uiteindelik die vrees laat vaar en julle ware besluit neem.