Bladsye sonder woorde: Die reg op 'n skreeu en stilte

Agter die deftige fasade van enige sterk vrou skuil daar altyd 'n kamer waarvan niemand weet nie. 'n Plek waar onuitgesproke pyn opdam, waar verwyt wegkruip en waar die vrou moeg word om 'n klipmuur vir almal rondom haar te wees.

In die kultuur van VIA AD ME geld daar 'n wet: hier is geen toeskouersaal nie. Hier is geen oordele, houe of nuuskierige oë van ander nie.

Soms moet 'n mens net stil word. Vertoef daar waar daar geen letters is nie, maar net jy en 'n pouse. En soms — los 'n stemgedagte: praat met jouself alleen, huil in die donker, stort die opgekropte woede uit en weet dat hierdie kreet van die siel vir ewig verseël in geheimsinnigheid sal bly. Die reiniging vind nie in die openbaar plaas nie. Dit vind agter die skerms plaas, in geseënde stilte.